Gone to Feminatans. Where have the women gone?

•30 Październik 2009 • Dodaj komentarz

This is a description of our project for the „Gone to Croatan” exhibition, curated by Daniel Muzyczuk and Robert Rumas. The project was exhibited twice: In some dirty small place in Gdansk and in the Centre for Contemporary Art in Torun. They say it will go to Germany soon.
(…)
The wandering around the archives in a bleak light of impatience of the curators and the audience was a trip to the inferno of patriarchate, a permanent confrontation with ‚what are you driving at?’ – the question accompanying all the women gone to……

Feminatans – an unknown tribe of Indian medicine women at some feminine ‚Libertatia’, who decided to follow their inner voice, instead of following the orders of their superego, father or consciousness, was our imaginary point of reference during our work on the piece.

We decided to collect about 40 biographies of these women, who went away in various ways and various directions and give them voice, so that the audience could enter a dark, fluffy space – go to some kind of womb and experience an explosion of the feminine voices telling them the so often forgotten lifestories of outstanding women from all over herstory. Some visitors would cry as they never have heard so many outstanding women speaking at a time. Some would just try to go out of this women-inhabited, or maybe – women imhibited space. some would start their own secret of (a feminine) archive to trace women crossing boundaries throughout history. you never know where you land after visiting this piece. You might become a member of the „Clan of Scars”… or „Clan of Stars”…

We tried to revive all these biographies wandering around (or outside of) the history handbook and look at ourselves as if in the mirrors, and see the audience through by the application of a mirror. A normal human reflex – the contemplation of one’s own face – would let the spectators to see their own face in words of the figures years and centuries distant which can have quite shocking effects.

SYRENY TV Manifesto

•30 Październik 2009 • Dodaj komentarz

( translations never keep to the original’s beauty, although they might overpass it)

syreny tv are not a pipe
syreny tv are an autonomous feminine creative collective, act to put it short, without any restrictions
syreny tv do not include tv presenters
the fact of belonging to the syreny tv is not due to the amount of money you have
neither to the amount you have in your pants
syreny tv are neither a brothel nor a PR company
syreny tv realise projects which would frighten you
syreny tv oppose the neoliberal market hegemony
syreny tv stopped feeding ducks in autumn 2005
although one could hardly say that it saves them from harmful repercussions of the duck’s state attack
syreny tv often go in twos or threes
syreny tv respect the poetry of Louis Aragon (up till 1949 only): I want to share a secret with you, the time is you, the time is a woman, is a person… time like an unbuttoned dress…
syreny tv have less and less time
syreny tv dont hesitate to sigh melancolically in the moments when the system crashes
syreny tv would not support church
syreny tv like the poetry of Julian Tuwim and other Jews, who went through the Polish language (further than did any „Poles”) syreny tv in the morning:
when the sun casts its golden shine
on the window early morning
we wake up, joyful and fresh
shouting against any governing.
syreny tv think, that it is not worthy to work for bosses of any kind.

O nas… przymiarka.

•10 Wrzesień 2009 • Dodaj komentarz

SYRENY TV

Wszystko zaczęło się w 2004 siłami Aleki Polis i Ewy Majewskiej…Jesteśmy siecią, więc – osoby przychodzą i odchodzą, jak to w sieciach…. Trudno byłoby pisać o nas, szybko się zmieniamy, i chyba żadna z nas nie wierzy w trwałość czy spójność tożsamości. Mimo to można próbować to jakoś ogarnąć…

Ewa Majewska – ur. 1978, filozofka, fotografka, feministka. Wraz z Aleksandrą Polisiewicz dokumentuje ważne elementy życia społecznego, razem stworzyły między innymi dokument Cała naprzód ku skrajnej prawicy (Weimar/ Warszawa, 2005). Prowadziła seminaria o feminizmie i marksizmie w ramach Gender Studies przy ISNS UW oraz Akademii Gender Mainstreaming przy IBL PAN. Uczyła filozofii społecznej i politycznej na uniwersytecie w Szczecinie. Napisała raport o przemocy wobec kobiet w rodzinie i relacjach intymnych w Polsce dla Amnesty International Pl. Wraz z Ewą Rutkowską prowadziła liczne zajęcia dla młodzieży oraz szkolenia dla nauczycielek w zakresie praw kobiet. Pracowała w pozarządowych organizacjach kobiecych (Ośka, W stronę Dziewcząt). Napisała książkę „Feminizm jako filozofia społeczna. Szkice z teorii Rodziny (2009, Difin), jest współautorką poradnika edukacji równościowej „Równa Szkoła”, antologii „Zniewolony umysł II. Neoliberalizm i jego krytycy” oraz „Futuryzm miast przemysłowych”. Coraz częściej pisze o sztuce. Publikowała teksty i przekłady w : Zadra, Bez Dogmatu, Lewą Nogą, Przegląd filozoficzno – literacki, Obieg, Czas Kultury, Exit. Współautorka obu edycji projektu Stocznia – spojrzenie z zewnątrz/ konfrontacje (Gdańsk 2003, 2004), uczestniczka wystaw Przestrzeń: Stocznia/ Shipyard: Spaces, (CSW Łaźnia, Gdańsk 2004) oraz Uwaga Polen Kommen (Weimar, Niemcy, 2005)Mieszka w Warszawie.

linki do wystaw, tekstów i projektów:
http://www.gender.uw.edu.pl/studies/27.d.1
http://www.feminoteka.pl/readarticle.php?article_id=723
http://www.ha.art.pl/index.php?var1=ShowHaartBook2All&&var2=161
<a http://konfrontacje.wordpress.com/

Aleka Polis – Artystka, absolwentka Instytutu Sztuki Uniwersytetu Śląskiego w Cieszynie. Brała udział w wystawach: Irreligia w Brukseli w Atelier 340-Muzeum (6. 10. 2001 – 17.01. 2002), Integracja w galerii Program w Warszawie (czerwiec – lipiec 2003), Sztuka a Inżynieria Odwrotna podczas Dni Polskich w Sztokholmie (styczeń-marzec 2004), Dzień Matki w Krakowie (2004), Uwaga Polen Kommen (Weimar, Niemcy, 2005), Supermarket Sztuki (Dom Artysty Plastyka, Warszawa 2005), Jakoś to będzie w Warszawie (2005), Demos Kratos (Fabryka Trzciny, Warszawa 2006), W samym centrum uwagi 6 (CSW Zamek Ujazdowski, Warszawa 2006), Wartopia (Berlin 2008, Drezno 2009). Dla Galerii Le Guern przygotowała wirtualną rekonstrukcję Warszawy lat ’50 na podstawie niezrealizowanych projektów z tego okresu (Wartopia). Dwukrotna stypendystka Ministerstwa Kultury i Sztuki (2004, 2005). Współpracuje z czasopismem Obieg oraz Fundacją Profile. Mieszka w Warszawie.

linki do wystaw i projektów Aleki Polis:
http://www.culture.pl/pl/culture/artykuly/os_polisiewicz_aleksandra
http://www.culture.pl/pl/culture/artykuly/wy_wy_polisiewicz_wesolowski_studio_warszawa
http://www.fotopolis.pl/index.php?n=8997
http://eela1.blox.pl/2006/02/Wirtualna-rekonstrukcja-Warszawy.html

http://www.womaninaction.net/wydarzenie.php?id=1

http://www.feminoteka.pl/nowa/product_info.php?products_id=558

http://free.art.pl/xx1/polis.html

linki do tekstów o Alece Polis:
http://kwartalnik.exit.art.pl/article/?edition=5&id=100
http://www.culture.pl/pl/culture/artykuly/wy_in_paszporty_polityki_2005
http://free.art.pl/artmix/archiw_4/1102jt.html

Ell Southern – społeczna aktywistka, autorka filmów i reportaży, wolontariuszka Indymedia.uk i Indymedia.pl, współautorka projektu stocznia – spojrzenie z zewnątrz/ konfrontacje oraz projektów wymiany i współpracy aktywistów w zakresie mediów. Aktualnie – adeptka śpiewu. Mieszka w Londynie.

linki do wystaw i projektów Ell Southern:
http://konfrontacje.wordpress.com/
http://www.laznia.pl/archiwum/kalendarium/2004.htm
www.obin.org
http://www.beyondtv.org/beyondtv/page.php/373/soma/
http://www.myspace.com/ellensouthern

Iwona Zając – Artystka, absolwentka Akademii Sztuk Pięknych w Gdańsku, brała udział w następujących wystawach: Realizacja instalacji permanentnej „Zawieszona książka” („Ein Buch aufhangen”) wg. Projektu Piotra Nathana. Pomieszczenia Instytutu Historii Ludwiga Maxymiliana w Monachium (1999); „Artyści przeciwko wojnie”, wystawa zbiorowa – Galeria Mm, Gdańsk, (2003); „Moja sztuka jest prosta i naiwna”, wystawa prac połączona z pokazem kolekcji Zająców, Kolonia Artystów – Stocznia Gdańska (2003), “Interpretacje”, Państwowa Galeria Sztuki, Sopot (2003); „Plener Stocznia”, Galeria Mm, Gdańsk (2003), „Raigardas 2003″ galeria „Lietuvos”, Druskienniki. Litwa, (2003); „Załoga”, galeria Mm, Gdańsk, (2004), “Przestrzeń: Stocznia/ Shipyard: Spaces”, Centrum Sztuki Współczesnej Łaźnia, Gdańsk (2004); “Stocznia w Warszawie”, Galeria WAA (2006). Dwukrotna stypendystka Miasta Gdańska, wielokrotnie brała udział w Ogólnopolskim Festiwalu Malarstwa Ściennego w Gdańsku. Uczestniczyła w Street Art Jam w Warszawie (2004). Współorganizatorka oraz uczestniczka obu edycji Międzynarodowego pleneru młodych artystów Stocznia – spojrzenie z zewnątrz/ konfrontacje, Gdańsk (2003 i 2004). Autorka muralesu Stocznia na murze okalającym Stocznię Gdańską (2004). Mieszka w Gdańsku i Londynie.

linki do projektów i wystaw Iwony Zając:
www.stocznia.bzzz.net
www.karandasz.bzzz.netwww.karandasz.bzzz.net
http://konfrontacje.wordpress.com/
http://news.o.pl/2009/04/11/iwona-zajac-mama/

linki do tekstów o Iwonie Zając:
http://www.obieg.pl/teksty/11201
http://www.obieg.pl/introduction/em_zajac.php

Anka Zet – wydawczyni (Anka Zet Studio), działaczka ruchów i organizacji lesbijskich. Wydała książkę Coming Out (Warszawa, 2004), Kiedy kobieta kocha kobietę (album relacji) oraz film Aleki Polis Marsz Równości idzie dalej (dokument z wiecu Solidarni z Poznaniem, Warszawa, 2005, film można nabyć tu: http://www.feminoteka.pl/nowa/product_info.php?products_id=558 ). Mieszka w Warszawie.

linki do projektów:
http://www.feminoteka.pl/ksiegarnia/product_info.php?products_id=994
http://anka-zet-studio.wizytowka.pl/
http://www.feminoteka.pl/nowa/product_info.php?cPath=71&products_id=558

Zima 2005 – ciężkie czasy

•10 Wrzesień 2009 • Dodaj komentarz

Syreny tv raportują nie tylko najcięższe debaty i kłótnie w polityce, są również uważnymi obserwatorkami subtelnych znaków społecznej komunikacji… poniżej jeden z nich, odkryty na ul. Oboźnej w Warszawie, przy udziale Ell Southern… niebawem film, na razie tylko zdjęcie!kaczka

Poszłyśmy do Kobietan.

•10 Wrzesień 2009 • Dodaj komentarz

(tekst programowy projektu przygotowanego dla wystawy „Poszliśmy do Croatan”, http://www.gonetocroatan.com/

Ponieważ jesteśmy morzem i ziemią i niebem, jakiż z żywiołów nam zagrozi?

Znamy mowę każdego z nich.

Helene Cixous, Śmiech Meduzy

Wędrówka po archiwach w bladym świetle lekkiej niecierpliwości kuratorów i publiczności to właściwie wyprawa do piekła patriarchatu, ciągła konfrontacja z „a o co wam chodzi?” – pytaniem, które towarzyszy wszystkim tym kobietom, które poszły… do Kobietan* – nieznanego plemienia indiańskich szamanek na jakiejś kobiecej „Libertatii”, czyli zdecydowały się pójść za własnym wewnętrznym głosem, a nie za nakazem superego, ojca czy sumienia. Te wszystkie błąkające się po (lub poza) podręcznikach do historii biografie chciałybyśmy ożywić, i w nich się przejrzeć, i w nich widza też przejrzeć poprzez zastosowanie lustra. Naturalny ludzki odruch – kontemplacja własnego oblicza – pozwoli odwiedzającym zobaczyć własną twarz w słowach postaci sprzed lat i wieków, co może mieć dość wybuchowe skutki.

Nasz projekt jest artystyczną i intelektualno-a(na)rchiwistyczną dezinterpretacją zadanego tematu. Miało być o znikaniu, jest o szukaniu i grzebaniu w herstorii, miało być o przyjemnej utopii społecznej, jest o wysadzaniu, zamachach i krojeniu obrazu Velasqueza. Miało być współcześnie, jest transhistorycznie, więc o czarownicach, szamankach, filozofkach, anarchistkach, ale też – sufrażystkach, prezydentkach i premierkach, bo władza niejedno ma imię. Poznając cudze życie jesteśmy jak sroki – wybieramy to, co błyszczy i tworzymy własną opowieść.

Kobietan to legendarne plemię indiańskich szamanek, znane inaczej jako „Plemię matek klanowych” – kobiet, które dziedziczyły po 13 córkach Matki Ziemi nadprzyrodzone moce. Wśród nich były: Ta, Która Dba o Relacje; Ta, Która Przechowuje Mądrość; Ta, Która Waży Prawdę; Ta, Która Patrzy Daleko; Ta, Która Słucha; Ta, Która Opowiada Historie; Ta, Która Kocha Wszystkie Rzeczy; Ta, Która Uzdrawia; Ta, Która Zachodzi Słońce; Ta, Która Tka Sieć; Ta, Która Wchodzi Wysoko; Ta, Która Daje Szacunek oraz Ta, Która Staje się Swoją Wizją. Pisarka Jamie Sams zrekonstruowała indiańskie legendy dotyczące Matek Klanowych w jeden zbiór, który jest zarazem efektem pracy antropolożki, psycholożki i legendziarki – kobiety, która zbiera opowieści mające siłę przynoszenia wewnętrznej zmiany. Dla różnych kobiet różne rzeczy i miejsca oznaczają siedzibę Kobietan, Jedne uciekają z domu, inne zdobywają wykształcenie, inne zatrzymują tramwaj, inne nie wstają ze swojego miejsca w autobusie… za każdym razem efekt jest taki sam – ich życie, i często również życie innych ludzi, nie będzie już takie samo.

Pójście do Kobietan oznacza też jednak wyjście poza historię, poza wiedzę o kulturze… co mówią Wam nazwiska kobiet, takie, jak Hipparchia, Hildegarda z Bingen, Cristine de Pisan, Abigail Adams czy Mary Wollstonecraft? Pewnie niewiele. Słuchając głosów tych kobiet z przeszłości, opowieści o tym, jak wyszły poza realia swojej epoki, być może przeniesiecie się w jakiś inny wymiar… poniekąd alchemiczny wymiar przemiany.

Ewa Majewska, Aleka Polis, 2009

Cała naprzód ku skrajnej prawicy – opis

•10 Wrzesień 2009 • Dodaj komentarz

Materiał wideo „Cała naprzód ku skrajnej prawicy” jest zbudowany z rozmów z mieszkańcami Weimaru i Warszawy. Osoby te pochodzą z różnych środowisk i grup społecznych, z pominięciem grup skrajnie prawicowych; artystki starały się zachować podobny zestaw rozmówców z obu miast. Mapowanie skrajnej prawicy pokazują całą różnorodność miejsc i osób, będących potencjalnym celem dla skrajnej prawicy w Polsce i w Niemczech. – Syreny_tv Projekt Cała naprzód ku skrajnej skrajnej prawicy został zrealizowany w 2005 roku w ramach polsko-niemieckiego festiwalu Uwaga Polen kommen .

Jak mawiał Karol Marks, jeśli historia się powtarza, to za pierwszym razem jako tragedia, a za drugim – jako farsa. Aleka Polis i Ewa Majewska postanowiły sprawdzić tę tezę i zbadać zasadność porównywania Republiki Weimarskiej oraz współczesnej Polski. Zestawianie dwóch różnych momentów historycznych zawsze może być pożyteczne – mówi jeden z rozmówców artystek.

milosc_demokracja

Film był pokazany między innymi w: Weimarze (jesień 2005), Warszawskim Aktywie Artystów (kwiecień 2006), CSW Łaźnia (Gdańsk, wystawa „Miłość i demokracja” 2006), Katowicach (Wystawa „Over and over”, 2009).

Manifest (since 2004;)

•9 Wrzesień 2009 • Dodaj komentarz

SYRENTY TV MANIFESTO
syreny_small
syreny tv to nie jest fajka
syreny tv to autonomiczny kobiecy kolektyw twórczy, w skrócie akkt, bez ograniczeń
do syren tv nie przynależą spikerki telewizyjne
przynależność do syreny tv nie jest wyznaczana zasobnością portfela
ani rozporka
syreny tv nie są agencją towarzyską ani reklamową
syreny tv z maniakalnym uporem realizują projekty, który mi i tobie napędziłyby stracha
syreny tv przeciwstawiają się hegemonii neoliberalnego rynku
syreny tv przestały dokarmiać kaczki jesienią ubiegłego roku
choć trudno powiedzieć, że ratuje je to przed dotkliwymi reperkusjami ptasiego zapalenia racji stanu
syreny tv chętnie łączą się w duety i triolety
syreny tv szanują poezję Louis Aragona do 1949 roku chcę ci wyznać tajemnicę, czas jest tobą czas jest kobietą, jest osobą….czas, jak suknia rozpinana
syreny tv mają czasu coraz mniej
syrenom tv nie jest obce melancholijne westchnienie w momentach walenia się systemu
syreny tv nie dałyby na tacę
syreny tv lubią poezję Tuwima i innych Żydów, którzy przeryli się przez język polski
syreny tv rano:
kiedy słoneczko zaświeci
w okno złocistym promykiem
budzą się hoże i świeże
z antypastwowym okrzykiem
syreny tv wybiórczo cytują Jana Pietrzaka:
wieczorem strząchnę dziwki z nieścielonego wyrka
i mknę do kabaretu, tuuu, gdzie horror i zadymka
syreny tv uważają, że nie należy pracować dla szefów.

 
Obserwuj

Otrzymuj każdy nowy wpis na swoją skrzynkę e-mail.